پربازدیدترین ها

به مناسبت قیام ۱۹ دی مردم قم

بر خلاف توهم شاه یعنی استعمار سرخ و سیاه، قیام ۱۹ دی حماسه سرخی بود که استبداد سیاه خود او را در هم شکست.

به گزارشخبرگزاری فارساز قم، آبان ماه سال ۱۳۵۶ بود که خبر درگذشت مرموز آیت الله سید مصطفی خمینی، فرزند ارشد امام امت که آن سال ها در تبعید بود منتشر شد؛ خبری تکان دهنده که موجب شد سراسر ایران به مجالس عزای او تبدیل شود و در هر کوی و برزن، سخن از این مسئله در میان باشد؛ همین امر رژیم شاه را بر آن داشت تا دست به توطئه ای سیاه بزند و به خیال خام خود با لکه دار کردن حیثیت خمینی کبیر، مانع از ادامه این همدلی میان امام و امت شود.

نگارش مقاله ای موهوم و ساخته و پرداخته مشتی مزدور با عنوان «استعمار سرخ و سیاه» که قصد داشت روحانیت را همچون استعمارگری در کنار کمونیسم قرار دهد همراه با توهین به امام خمینی(ره) دسیسه سیاه رژیم بود؛ در مقاله مزبور بطور صریح، بی حجابی فضلیت و حجاب، کهنه پرستی و ارتجاع معرفی و به ساحت مقدس امام خمینی، اهانت و قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲، توطئه استعمار سرخ و سیاه معرفی شده بود.

قم نخستین شهری بود که اعتراض به این مقاله از آنجا شروع شد؛ اساتید حوزوی کلاس های درس خود را تعطیل کردند و طلاب نیز در ۱۸ دی ماه آن سال به در خانه علما و مراجع تقلید رفتند و تجمعی اعتراض آمیز برگزار کردند و این حرکت خودجوش با پشتیبانی مراجع نیز روبه رو شد و از آن جمله آیت الله نوری همدانی سخنرانی کوبنده ای علیه رژیم شاه و اینگونه اقدامات انجام داد. آیت الله مکارم شیرازی هم در آن روز در جمع طلاب گفته بود: «اگر جمعیتی بزرگ در محیطی این چنین هتک احترام بشود، برای دیگران چه احترامی می‏خواهد بماند؟! اگر واقعا بنا هست بمیریم، همه دست به دست هم بدهیم و با هم بمیریم. اگر بناست زنده بمانیم، همه با هم زنده بمانیم».

مردم قم نیز که همواره پشتیبان اسلام و روحانیت بودند به تبعیت از شاگردان مکتب امام صادق(ع) وارد صحنه شدند؛ بازاریان تصمیم گرفتند در ۱۹ دی بازارها را ببندند و به دنبال روحانیت به راه بیفتند، این تحرکات مردمی سبب شد ساواک وارد عمل شود و به کمک شهربانی، حصاری از نیروهای امنیتی در اطراف مدارس حوزوی به وجود بیاورد و پس از اینکه تظاهرات کنندگان که روحانیون در پیشاپیش آنان حرکت می کردند به مرکز شهر رسیدند درگیری میان آنها آغاز شد.

عمال رژیم که اجازه هرگونه برخورد با اعتراضات در قم را داشتند لحظه ای درنگ نکرده و تیراندازی به سوی مردم را آغاز کردند؛ عده زیادی از طلاب و روحانیون و مردم قم در جریان این تظاهرات و درگیری با نیروهای امنیتی به شهادت رسیدند و برخی نیز مجروح شدند اما خون سرخ آنان توطئه سیاه استکبار را نقش بر آب کرد و زمینه ای شد برای تقویت قیام ۱۵ خرداد ۴۲ و از این زمان بود که نهضت اسلامی جانی دوباره گرفت و خونی تازه در رگ هایش تزریق شد تا سرانجام حدود یک سال بعد یعنی در بهمن ۵۷ پایه های ۲۵۰۰ سال ظلم و استبداد را به لرزه در بیاورد و با زلزله ای سهمگین کاخ ستمگران را فرو بریزد.

قیامی به تبعیت از حماسه حسینی

رهبر کبیر انقلاب، حضرت آیت الله العظمی روح الله الخمینی در بیستم بهمن ماه ۱۳۵۶ در یکی از سخنرانی های خود که در جلد سوم صحیفه آمده است می فرمایند: «سلام به روحانیت مترقی شیعه که با هم پیوستگی زایدالوصف در مقابل سرنیزه عمال بی حیثیت اجانب ایستاده و از هیاهو و دست و پا زدن های مذبوحانه آنها نهراسید.

سلام به روحانیون و علمای اعلام مذهبی از نجف اشرف تا سراسر ایران که با وحدت کلمه در مقابل ستمکاران و چپاولگران به جواب مثبت دست زدند. درود بر جوانان حوزه علمیه بیدار قم و سایر حوزه‏ها که با سرافرازی به نهضت روحانیت ادامه و رونق دادند. درود بر جوانان پرشور آگاه دانشگاه‏های ایران که با قیام‏های هوشیارانه پیاپی وفاداری خود را به اسلام بزرگ و کشور عزیز خود ثابت کردند. سلام و درود بر ملت بزرگ هوشمند ایران که با همه اختناق و فشار، از اسلام عدل‏پرور و مظلومان و مقتولان در راه دیانت دفاع کردند رحمت خداوند بر مقتولین ۱۵ خرداد، ۱۲ محرم و ۱۹ دی. محرم امسال چه ماه مصیبت و چه ماه سازنده و کوبنده‏ای است. محرم، ماه نهضت بزرگ سید شهیدان و سرور اولیای خداست که با قیام خود در مقابل طاغوت، تعلیم سازندگی و کوبندگی به بشر داد و راه فنای ظالم و شکست ستمکار را به فدایی دادن و فدا شدن دانست و این، خود، سرلوحه تعلیمات اسلام است برای ملت‏ها تا آخر».

۱۹ دی کلاس درس هوشیاری و استکبارستیزی

رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله العظمی خامنه ای نیز در سالروز قیام ۱۹ دی در سال ۹۱ در جمع هزاران نفر از مردم متدین و انقلابی قم، پیامدهای مبارک و تعیین کننده قیام ۱۹ دی مردم قم را جلوه هایی از تحقق وعده های صدق الهی خواندند و اظهار داشتند: «برخی، پیروزی ملت بر رژیم پر کبکبه و مغرور طاغوت و خارج شدن ایران عزیز از چنبره حقارت آمیز سلطه امریکا را امری محال می دانستند اما به یاری پروردگار رژیم سلطنتی در ایران به زباله دان تاریخ رفت و جمهوری اسلامی و ملت ایران با استقلال کامل در مقابل آمریکا، در چشم جهانیان به ملت و نظامی تبدیل شدند که نامشان ملت های جهان را به وجد می آورد؛ ملت های مؤمن، هوشیار و با استقامت در زمان متناسب، قطعاً و یقیناً از یاری پروردگار برخوردار می شوند و این حقیقت، سنت تغییرناپذیر الهی است و بر اساس همین سنت الهی ملت ایران در این مرحله و همه مراحل دیگر بر دشمنان خود پیروز خواهد شد. خاطره قیام ۱۹ دی را نباید فراموش کرد چرا که بیان اینگونه مسائل ضمن اینکه نسل جوان را با سابقه تاریخی خود آشنا می کند موجب قدرشناسی از مجاهدت های افتخار آفرین این ملت خواهد شد و به جوانان امروز می آموزد که هوشیاری و ایستادگی در مقابل دشمنان به ظاهر قدرتمند، حتماً به پیروزی منجر خواهد شد».

بصیرت، مهمترین دستاورد قیام ۱۹ دی

و امروز پس از ۳۶ از گذشت حماسه ای خونین و عاشورایی وقتی بار دیگر به سال هایی که رفته اند می نگریم در می یابیم شعله ای که مردم قم در انبار باروت شاهنشاهیان انداختند زمینه ساز انفجار نور در بهمن ۵۷ بود؛ انفجاری که نه تنها رژیم خودفروخته پهلوی را به نیستی کشاند بلکه پایه های ظلم و جور در سراسر جهان را به لرزه درآورد؛ و پس لرزه های این انفجار نورانی امروز خاورمیانه و بلکه تمام کشورها را در بر گرفته و بیداری اسلامی را می توان یکی از نتایج این صبح تابنده دانست.

حماسه ای با این ابعاد و با این گستردگی و اقبال به یقین باید مورد صیانت و حفاظت قرار گیرد و هر روز در مسیر تقویتش کوشیده شود؛ اگر پدران و مادران ما در ۱۹ دی ۵۶ جان خویش را سپر گلوله ها کردند تا اسلام زنده بماند، امروز وظیفه ماست به عنوان فرزندان خلف آنان در برابر هجمه های گونه گون بایستیم و از درختی که آن روز نهالی بود و امروز به ثمر نشسته پاسداری کنیم.

رهبر معظم انقلاب طی بیاناتی در این زمینه فرموده اند: «بصیرت خودتان را بالا ببرید، آگاهی خودتان را بالا ببرید. من مکرر این جمله امیرالمؤمنین(ع) را به نظرم در جنگ صفین در گفتارها بیان کردم که فرمود: «الا و لایحمل هذا العلم الّا اهل البصر و الصّبر». سختی پرچم امیرالمؤمنین(ع) از پرچم پیغمبر(ص) از جهاتی بیشتر بود؛ چون در پرچم پیغمبر دشمن معلوم بود، دوست هم معلوم بود؛ در زیر پرچم امیرالمؤمنین(ع) دشمن و دوست آنچنان واضح نبودند. دشمن همان حرف هایی را می زد که دوست می زد؛ همان نماز جماعت را که در اردوگاه امیرالمؤمنین(ع) می خواندند، در اردوگاه طرف مقابل هم - در جنگ جمل و صفین و نهروان - می خواندند. حالا شما باشید، چه کار می کنید؟ به شما می گویند: آقا! این طرف مقابل، باطل است. شما می گویید: با این نماز، با این عبادت! بعضی شان مثل خوارج که خیلی هم عبادتشان آب و رنگ داشت؛ امیرالمؤمنین(ع) از تاریکی شب استفاده کرد و از اردوگاه خوارج عبور کرد، دید یکی دارد با صدای خوشی می خواند: «أمّن هو قانت ءاناء اللّیل»، آیه ی قرآن را نصفه شب می خواند؛ با صدای خیلی گرم و تکان دهنده ای یک نفر کنار حضرت بود، گفت: یا امیرالمؤمنین! خوش به حال این کسی که دارد این آیه را به این زیبایی می خواند. ای کاش من یک مویی در بدن او بودم؛ چون او به بهشت می رود؛ حتماً، یقیناً؛ من هم با برکت او به بهشت می روم. این گذشت، جنگ نهروان شروع شد. بعد که دشمنان کشته شدند و مغلوب شدند، امیرالمؤمنین(ع) آمد بالای سر کشته های دشمن، همین طور عبور می کرد و می گفت بعضی ها را که به رو افتاده بودند، بلندشان کنید؛ بلند می کردند، حضرت با اینها حرف میزد. آنها مرده بودند، اما می خواست اصحاب بشنوند. یکی را گفت بلند کنید، بلند کردند. به همان کسی که آن شب همراهش بود، حضرت فرمود: این شخص را می شناسی؟ گفت: نه. گفت: این همان کسی است که تو آرزو کردی یک مو از بدن او باشی، که آن شب داشت آن قرآن را با آن لحن سوزناک می خواند! اینجا در مقابل قرآن ناطق، امیرالمؤمنین(ع) می ایستد، شمشیر می کشد! چون بصیرت نیست؛ بصیرت نیست، نمی تواند اوضاع را بفهمد».

انتهای پیام / ۷۸۰۰۴ / ک۴۰

کد خبر: 92629

نظرات شما
ارسال نظر

سرگرمی
عکس و فیلم
سلامت
دانلود و IT