پیش بینی ورزش ایران در سال آینده

تصویب قانون وزارت ورزش و جوانان در سال 1390 با امیدواری بسیاری از علاقمندان ورزش همراه شد و بسیاری به تغییرات مثبت وسیع در امر ورزش و جوانان دل بستند.

به نظر می رسد این نگاه مثبت چندان قابل اتکا نباشد زیرا این تغییر اداری فارغ از هرگونه توانایی برای تغییرات مثبت بوده و جز تغییر نام و نیز امکان استیضاح وزیر ورزش( که ماهیتا چاره ساز نیست) دستاورد دیگری نمی تواند داشته باشد. هرچند تبدیل سازمان تربیت بدنی فرابخشی( با شورائی به ریاست رئیس جمهور و جمعی از وزرا) به وزرات بخشی را می توان از نقاط ضعف آن دانست.

ورزش ایران در سال 91 می تواند همانند سالهای اخیر دارای حرکتی سینوسی با شیب ملایم بسمت بالا باشد و به عبارتی دارای رشد اندکی همراه با نوسانات روی محور شیب باشد همانطور که در گذشته نزدیک شاهد آن بوده ایم. در این مقوله می توان موضوع را به دسته بندی های زیر تقسیم نمود.

1- ورزش عمومی: بی تردید بخاطر تبلیغات فراوانی که در مورد ورزش عمومی گردیده و نیز اقدامات شهرداری ها و صدا و سیما اقبال به ورزش عمومی رو به تزاید گذاشته است اما در کنار روی آوردت افراد معمولا میان سال و مسن به ورزش از بخش بسیار مهم ورزش عمومی که همان دانش آموزان و نوجوانان می باشند تا حد زیادی غفلت شده است باید گفت بخش مهمی از ورزش عمومی را دانش آموزان تشکیل می دهند که اینان در سالهای آینده جامعه ساز بوده و می توانند خانواده های خود را به ورزش رهنمون سازند. هرچند اقداماتی در طول 2 سال اخیر در دانش آموزان منظور شده و هنوز اکثر مدارس، از امکانات سخت افزاری و نیز معلم ورزش بهره مند نیستند. تا هنگامی که مدارس به امکانات ورزشی نظیر سالنهای ورزش تجهیز نشده است و تا هنگامی که مشابه کشورهایی مانند فرانسه ساعات کاقی برای درس تربیت بدنی با معلمین مربوطه منظور نگردد ورزش دانش آموزی در محاق فراموشی تلقی می گردد. در سال 91 بعید است اتفاق مثبتی در کارنامه ورزش دانش آموزی ملاحظه گردد.

2- المپیک لندن: ممکن است عنوان های این یادداشت از تناسب برخوردار نباشد اما از آنجایی که برخی وقایع چون المپیک 2012 لندن از اهمیت لازم برخوردار اس لذا عنوان آن می تواند مورد توجه قرار گیرد. هرچند لوگوی المپیک لندن بی تردید تشابه به کلمه صهیونیستی zion دارد و ورزشکاران ما زیر این لوگو مبارزه خواهند کرد اما به هر حال به تصمیم متخذه دایر بر حضور در المپیک باید احترام گذاشت و لزوما با قدرت کافی در المپیک شرکت نمود. ایران در المپیک لندن در رشته های کشتی آزاد، کشتی فرنگی، وزنه برداری تکواندو و دو و میدانی بترتیب شانس 3،3،3،2 و یک مدال و مجموعا 12 مدال را دارد. امری که در المپیک های گذشته نیز وجود داشت اما برخی فدراسیونهای ورزشی نشان داده اند که فاقد قدرت برنامه ریزی و اجرای آن برای آمادگی تیم های ورزشی برای المپیک ها هستند و این موضوع را نویسنده در حوزه چاپی پس از المپیک آتن با عنوان چگونه به المپیک رفتیم با چاپ برنامه های ارائه شده قبل از المپیک که برای دریافت آن پافشاری زیادی شد و چندان هم از آن تبعیت نشد، نشان داده است. با توجه به عدم حضور نمایندگان سیاسی ایران در انگلستان و قطع رابطه دیپلماتیک با لندن، لازم است تدابیر لازم در حمایت از کاروان اعزامی به لندن صورت گیرد. هرچند این نویسنده در جریان تصمیمهای هیات اجرایی کمیته ملی المپیک قرار نگرفته است اما احساس عدم تحرک کافی در برنامه ریزی وجود دارد و امیدوار است این احساس نادرست باشد.

3- پارالمپیک: در دوره های گذشته بطور کلی کاروان پارالمپیکی کشورمان به نحو مناسبی هدایت گردید و موفقیت های شایان توجهی هم به دست آوردند، البته عوامل مختلف در این امر سهیم بودند. امیدواری برای موفقیت کاروان پارالمپیکی ایران در این دوره نیز بیشتر است و امید است چنین نیز بشود.

4- لیگ های باشگاهی: بجز لیگ باشگاهی فوتبال که از زمانهای پیشین پایه گذاری شده است از سال 74 لیگ رشته های دیگر و مجموعا 14 رشته راه اندازی شد. بدلایل مختلف و از جمله عدم اعتقاد برخی روسای فدراسیونها و تحلیل های فنی اشتباه لیگ برخی رشته های ورزشی با نقص و رکود همراه گردید. بطور مثال لیگ کشتی که می تواند بسیار پویا باشد و در رونق کمی و کیفی این رشته تأثیر فراوان داشته باشد بطور ناقص اجرا شده و سرمایه گذاری چندانی روی آن صورت نمی گیرد.

در حالی که امروز فوتبال دارای لیگ منظم، پر حرارت و با سرمایه گذاری بسیار قابل توجه پیش می رود، چرا نتوان سیاستهایی را اجرا کرد که رشته های ورزشی جاذبه خود را داشته باشد و ورزشکاران از آن بهره ببرند؟ متأسفانه لیگهای باشگاهی ما در سال 91 شکل بهتری از سال 90 نخواهد داشت.

خوشبختانه اخیرا اعلام شده که مصوبات مجلس مانع کمک موسسات دولتی به ورزش نیست زیرا با توجه به تصریح قانون در خصوص عدم کمک به ورزش حرفه ای روشن است که لیگهای ورزشی بدون تصریح بر حرفه ای بودن همچنان می توانند از کمک موسسات دولتی برخوردار باشند البته لیگ حرفه ای فوتبال بدلیل آنکه بهرحال لقب حرفه ای را یدک می کشد شاید شامل کمک ها نشود. در چنین صورتی خوبست موسسات دولتی برای تشکیل تیم های ورزشی از جمله کشتی و اجاد یک لیگ قوی برای آن ورزش دست بکار شوند تا بتوانیم لیگهای قوی در رشته های مختلف داشته باشیم.

یکی از ایراداتی که به لیگ هایی شبیه کشتی وارد می شود آنست که ورزشکاران باید مدت های طولانی در آمدکی بسر برده و سر وزن باشند و این به ورزشکار لطمه وارد می کند و می گویند ورزشکار در طول سال باید یکی دو مرتبه به سر وزن برسد و در اوج آمادگی باشد.

سوال اینجاست که چگونه یک بازیکن فوتبال لیگ می تواند در طول سال در 34 مسابقه لیگ چند بازی حذفی و چند بازی ملی شرکت کند و هر بار 90 دقیقه مسابقه دهد؟ مطمئنا اگر این ورزشکار در آمادگی مطلوب و سر وزن مناسب نباشد آسیب دیده و از گردونه مسابقات حذف می گردد.

در کشتی هم همینطور است. چرا نباید ورزشکار ما با تمرین معقول و آمادگی مطلوب باشد در حالیکه مسابقه کشتی در لیگ هفته ای یک بار و مدت آن فقط 4 یا 6 دقیقه است. شاید یکی از دلایل عدم پیشرفت کشتی همین برخوردها می باشد. بخاطر دارم روی آقای رضائی منش از کشتی گیران مطرح پس از کلاس مربیگری که نحوه و زمان بندی تمرین ها حسب سیستم انرژی بدن و چگونگی حضور مسابقات در آن تدریس می شد به نگارنده گفت که در سالهای گذشته در مسابقات لیگ بخاطر سختی تمرینات با درس خواند مشکل داشتم و در مسابقت هم موفق نبودم و احساس خستگی می کردم اما با تغییر تمرین علاوه بر موفقیت در درس و مسابقات، احساس خستگی هم نمی کنم. تمرین عملی و انتخاب شیوه مناسب همراه با کنترل تغذیه و دوری از حاشیه ها می تواند مسابقات لیگ کشتی را برای ورزشکار مطلوب نماید. در سایر رشته ها هم انتخاب شیوه مناسب تمرینی می توان به نتایج مشابهی رسید. کاش شورای سازمان تربیت بدنی به ریاست رئیس جمهور برپا بود تا می توانست به تقویت لیگ ها و تشکیل تیم ها و تقویت آنها از طریق مصوبات شورا و دستور رئیس جمهور بپردازد.

5- علمی کردن ورزش: کوشش برای علمی کردن ورزش، استعداد یابی، آموزش مربیان در سالهای دهه 70 صورت گرفت و متأسفانه مدت ها به فراموشی سپرده شد. گویا وزارت ورزش قصد دارد به پایگاه های ورزش قهرمانی حیاتی جدید دهد. اگر اینطور باشد می توان گفت فصل جدیدی در ورزش کشور گشوده شده است. اگر واقعا آکادمی المپیک مورد توجه قرار گرفته است چرا در مرکز هر استان با یک آکادمی المپیک مشابه نداشته باشیم. مرکزی برای تمرکز فعالیت های علمی و مراجعه علاقه مندان ورزش. امید است وزارت ورزش و جوانان گام در این راه بگذارد. فراموش نکنیم که در پیروزی انقلاب ما تنها 2 مرکز تربیت متخصص ورزش داشتیم اما در حال حاضر ده ها مرکز دانشگاهی متخصص ورزش تربیت می کنند گو اینکه شاید راندمانشان خیلی خوب نباشد اما از همه فارغ التخصیلان برای ورزش مدارس و علمی کردن ورزش می توان بهره جست.

6- احداث اماکن ورزشی: معلوم نیست چرا علیرغم اظهارات متفاوتی که سال هاست انجام می شود کار احداث اماکن ورزشی به نوعی به بن بست خورده است. از 6 پیست دوچرخه سواری که 14 سال از شروع آن می گذرد فقط 2 پیست افتتاح شده است.

طرح توسعه استادیوم نقش جهان پس از 10 سال تکمیل نشده، طرح استادیوم شیراز با عمر 14 ساله متوقف شده، دهکده های المپیک کرمانشاه و خرم آباد و برخی دیگر که وعده داده شده بود حتی شروع نشده و البته که امکان اجرای آن وجود ندارد.

ظاهرا همه سال اعتبارات مناسبی در بودجه پادار می شود اما تخصیص آن دچار اشکال می شود. حسب برخی اطلاعات تاکنون فقط 40% بودجه های عمرانی تخصیص یافته و دولت درخواست دارد بودجه های عمرانی هر سال تا شهریور ماه قابل هزینه کردن باشد که البته فکری نادرست است و فقط نوعی التیام دهنده درد است زیرا اگر بودجه هر سال در 6 ماهه سال بعد هزینه شود، تخصیص اعتبار سال بعد هم از مهرماه شروع می شود! باتوجه به این امر چشم انداز مناسبی در سال 91 برای طرح های عمرانی ورزشی مشاهده نمی شود.

7- فدراسیون ها: اقداماتی که در سال 74 برای استقلال فدراسیون ها و عدم دخالت دولت در فدراسیون ها صورت گرفت در سال 81 با تفویض اختیار عزل روسای فدراسیون ها به رئیس سازمان تربیت بدنی تقریبا بجز فدراسیون فوتبال که فیفا در برابر آن موضع گیری کرد و البته این امر هم به بصورت صوری انجام شد ولی ماهیتا سلطه حفظ گردید.

همه ما باید با قانون مهربان باشیم و از آن اطاعت کنیم و تکلیف خود را با آن روشن کنیم اگر فدراسیون ها موسسات عمومی غیردولتی هستند و از منظر جهانی دولت ها نباید در آن دخالت کنند واقعا دخالت نکنیم و آنرا به مجمع بسپاریم نه آنکه در ظاهر خود را بی نظر جلوه دهیم اما برای برگزیدن فرد مورد نظر همه عده و عده خود را بکار بگیریم.

در سال 91 فدراسیون ها بهمین ترتیب ادامه کار خواهند داد و بعید است با یکرنگی و احترام به مقررات اداره گردد.

نهایت امر برای سال 91 وزارت ورزش و جوانان خود را سرگرم فدراسیون ها و چند تیم ننماید. به پهنه گسترده ایران اسلامی بیندیشد. به استعدادهای ناشناخته اقصی نقاط ایران و نوجوانان و جوانان سراسر ایران که باید دست محبت ورزشی بر سرشان سایه افکند بیندیشد. خود را درگیر مسائل حقیر نکند و به بالاتر بیندیشد. جائیکه با کشف و درک و پرورش استعدادها، جوانان برومند به ظهور برسند و ورزش ایران را در جهان بلند آوازه نمایند.

کد خبر : 9365